Zatrzymanie nieletniego – najważniejsze informacje

W skrócie:

• Przesłanki zatrzymania nieletniego: Policja może zatrzymać nieletniego, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dopuścił się on czynu karalnego będącego przestępstwem lub przestępstwem skarbowym, a jednocześnie zachodzi uzasadniona obawa jego ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów czynu albo nie można ustalić jego tożsamości (art. 48 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich).

• 24 godziny dla Policji: Policja zawiadamia sąd rodzinny i rodziców bezzwłocznie, a na przekazanie sądowi rodzinnemu całości materiałów ma 24 godziny od chwili zatrzymania.

• 24 godziny dla sądu rodzinnego: sąd rodzinny ogłasza nieletniemu postanowienie o środku tymczasowym w ciągu 24 godzin od otrzymania materiałów, więc zatrzymanie bez decyzji sądu trwa najwyżej 48 godzin.

• 5 dni w policyjnej izbie dziecka: nieletni, wobec którego sąd rodzinny zastosował środek tymczasowy, czeka w policyjnej izbie dziecka na przewiezienie do placówki nie dłużej niż 5 kolejnych dni.

• Prawo do adwokata: nieletni ma prawo do obrońcy i do rozmowy z obrońcą bez udziału osób trzecich, a także do kontaktu z rodzicem albo opiekunem.

Policja może zatrzymać nieletniego i umieścić go w policyjnej izbie dziecka na zasadach określonych w art. 48 ustawy z 9 czerwca 2022 r. o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Zatrzymanie jest dopuszczalne, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że nieletni dopuścił się przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, oraz zachodzi uzasadniona obawa jego ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów czynu albo nie można ustalić jego tożsamości. Policja ma obowiązek przekazać sądowi rodzinnemu materiały uzasadniające zatrzymanie w terminie określonym ustawą, a sąd rodzinny powinien w przewidzianym terminie ogłosić nieletniemu postanowienie dotyczące zastosowania środka tymczasowego. W razie niezachowania ustawowych terminów nieletni podlega zwolnieniu. Ustawa przewiduje także możliwość dalszego, krótkotrwałego pobytu w policyjnej izbie dziecka w celu wykonania postanowienia sądu rodzinnego o umieszczeniu nieletniego w odpowiedniej placówce.

Nieletni w sprawach o czyny karalne to osoba, która dopuściła się czynu po ukończeniu 13 lat, ale przed ukończeniem 17 lat (art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich). Ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich obowiązuje od 1 września 2022 r. i zastąpiła uchyloną ustawę z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich, dlatego starsze poradniki powołują nieaktualne numery artykułów i terminy.

Zatrzymanie nieletniego przez policję - kiedy jest możliwe?

Policja może zatrzymać nieletniego na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że dopuścił się on przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, a jednocześnie zachodzi uzasadniona obawa jego ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów czynu karalnego albo nie można ustalić jego tożsamości. Samo podejrzenie popełnienia czynu karalnego nie jest wystarczającą podstawą zatrzymania w tym trybie.

Art. 48 ust. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich wymaga łącznego spełnienia dwóch warunków. Pierwszym warunkiem jest uzasadnione przypuszczenie, że nieletni dopuścił się czynu karalnego będącego przestępstwem lub przestępstwem skarbowym. Drugim warunkiem jest uzasadniona obawa ucieczki, ukrycia się nieletniego lub zatarcia śladów czynu karalnego albo brak możliwości ustalenia tożsamości nieletniego.

W rozumieniu ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich czynem karalnym jest czyn zabroniony przez ustawę jako przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a także wykroczenie określone w przepisach Kodeksu wykroczeń wskazanych w art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. b tej ustawy. Definicja ta nie obejmuje wszystkich wykroczeń ani wykroczeń skarbowych jako odrębnej kategorii. Jednocześnie nie każdy czyn karalny uzasadnia zatrzymanie nieletniego w trybie art. 48 ust. 1 ustawy. Przepis ten dotyczy podejrzenia popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, a ponadto wymaga wystąpienia jednej z dodatkowych przesłanek zatrzymania, takich jak uzasadniona obawa ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów czynu albo niemożność ustalenia tożsamości nieletniego.

Policyjna izba dziecka to jednostka Policji przeznaczona do krótkotrwałego pobytu zatrzymanych nieletnich, tworzona przez komendanta wojewódzkiego Policji (art. 51 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich). Policyjna izba dziecka nie jest placówką wychowawczą ani zakładem poprawczym, a nieletni przebywa w niej wyłącznie do czasu decyzji sądu rodzinnego lub przewiezienia do właściwej placówki.

Sąd rodzinny to wydział rodzinny i nieletnich sądu rejonowego, który prowadzi postępowanie w sprawie nieletniego i sprawuje nadzór nad zatrzymaniem dokonanym przez Policję. Właściwy jest co do zasady sąd miejsca zamieszkania nieletniego, czyli dla nieletniego mieszkającego w Tczewie będzie to Sąd Rejonowy w Tczewie, Wydział Rodzinny i Nieletnich.

Straż Graniczna ma w zakresie swojej właściwości takie same uprawnienia do zatrzymania nieletniego jak Policja i w razie konieczności może umieścić nieletniego w policyjnej izbie dziecka (art. 48 ust. 2 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich).

Czy policja może przeszukać nieletniego?

Policja może przeprowadzić wobec nieletniego kontrolę osobistą, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji. Zakres i sposób przeprowadzenia tej czynności reguluje art. 15d tej ustawy. Kontrolę osobistą należy odróżnić od przeszukania osoby, które stanowi odrębną czynność procesową i podlega właściwym przepisom postępowania karnego. Sam fakt, że osoba kontrolowana jest nieletnia, nie wyłącza możliwości przeprowadzenia czynności, ale Policja musi respektować ustawowe przesłanki oraz gwarancje ochrony jej praw.

Kontrola osobista nieletniego może zostać przeprowadzona w przypadkach określonych w ustawie o Policji, w szczególności gdy zachodzi potrzeba ujawnienia przedmiotów niebezpiecznych, przedmiotów, których posiadanie jest zabronione, lub przedmiotów mogących stanowić dowód w postępowaniu. Zakres kontroli powinien być ograniczony do czynności niezbędnych do osiągnięcia jej celu, z poszanowaniem godności i innych dóbr osobistych nieletniego. Co do zasady kontrolę przeprowadza policjant tej samej płci, w miejscu niedostępnym dla osób postronnych. Ustawa dopuszcza jednak odstępstwo od tych wymogów, gdy czynność musi zostać wykonana niezwłocznie, w szczególności ze względu na zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Kontrola osobista może obejmować również sprawdzenie zawartości podręcznego bagażu nieletniego, w tym plecaka lub torby.

Jakie są prawa nieletniego zatrzymanego?

Nieletni zatrzymany przez Policję ma prawo do obrońcy, odmowy składania wyjaśnień, kontaktu z rodzicem i kopii protokołu (art. 48 ust. 3).

Policja natychmiast informuje zatrzymanego nieletniego o przyczynie zatrzymania i poucza go o prawach jeszcze przed przesłuchaniem. Art. 48 ust. 3–7 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich przyznaje zatrzymanemu nieletniemu następujące prawa:

• prawo do obrony, w tym do korzystania z pomocy obrońcy, którym może być adwokat lub radca prawny;

• prawo do odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania;

• prawo do kontaktu z rodzicem albo opiekunem lub z obrońcą oraz do bezpośredniej rozmowy z tymi osobami, niezwłocznie po zgłoszeniu żądania;

• prawo do kontaktu z obrońcą bez udziału osób trzecich;

• prawo do złożenia oświadczenia do protokołu zatrzymania i do otrzymania kopii tego protokołu;

• prawo do niezbędnej pomocy medycznej;

• prawo do złożenia zażalenia na zatrzymanie.

Jeżeli w związku z zatrzymaniem zachodzi potrzeba przesłuchania nieletniego, czynność ta powinna zostać przeprowadzona z zachowaniem szczególnych gwarancji procesowych przewidzianych w ustawie o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Nieletni ma prawo do obrony, w tym do korzystania z pomocy obrońcy, oraz do odmowy składania wyjaśnień lub odpowiedzi na poszczególne pytania. Przy przesłuchaniu należy przestrzegać ustawowych zasad dotyczących udziału rodziców, opiekuna, obrońcy lub innych uprawnionych osób. Przesłuchanie nie może być prowadzone w sposób naruszający prawa nieletniego ani z pominięciem gwarancji związanych z jego wiekiem i sytuacją procesową.

Protokół zatrzymania nieletniego zawiera m.in. dzień, godzinę, miejsce i przyczynę zatrzymania, opis widocznych obrażeń ciała albo informację o ich braku, oświadczenia nieletniego oraz informację o udzielonych pouczeniach. Godzina zatrzymania wpisana do protokołu ma kluczowe znaczenie, ponieważ od tej godziny liczy się ustawowe terminy 24-godzinne.

Policja bezzwłocznie zawiadamia o zatrzymaniu nieletniego właściwy sąd rodzinny oraz rodziców albo opiekuna nieletniego i doręcza im kopię protokołu zatrzymania (art. 48 ust. 5 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich).

Zwolnienie zatrzymanego nieletniego - kiedy należy przekazać go rodzicom lub opiekunom?

Policja zwalnia nieletniego natychmiast, gdy ustała przyczyna zatrzymania, polecił to sąd rodzinny albo minął jeden z dwóch terminów 24 godzin.

Art. 48 ust. 9 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich nakazuje Policji natychmiast zwolnić zatrzymanego nieletniego i przekazać go rodzicowi albo opiekunowi w czterech przypadkach:

• Przyczyna zatrzymania nieletniego ustała, np. Policja ustaliła tożsamość nieletniego albo odpadła obawa zatarcia śladów.

• Sąd rodzinny polecił zwolnienie nieletniego.

• Policja w ciągu 24 godzin od chwili zatrzymania nieletniego nie przekazała sądowi rodzinnemu całości zgromadzonych materiałów uzasadniających przypuszczenie, że nieletni dopuścił się czynu karalnego.

• Sąd rodzinny w ciągu 24 godzin od chwili przekazania przez Policję całości zgromadzonych materiałów nie ogłosił nieletniemu postanowienia o zastosowaniu środka tymczasowego polegającego na umieszczeniu poza domem.

Rodzic albo opiekun odbiera zwolnionego nieletniego osobiście z jednostki Policji lub z policyjnej izby dziecka. Zwolnienie nieletniego nie kończy sprawy, ponieważ sąd rodzinny może nadal prowadzić postępowanie w sprawie o czyn karalny.

Co sąd rodzinny może postanowić po zatrzymaniu nieletniego?

Sąd rodzinny decyduje o środku tymczasowym wobec nieletniego: od nadzoru kuratora po schronisko dla nieletnich, z pobytem do 3 miesięcy.

W toku postępowania w sprawie nieletniego sąd rodzinny może stosować środki tymczasowe przewidziane w art. 44 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Służą one zabezpieczeniu sytuacji nieletniego i realizacji celów postępowania przed jego zakończeniem. Ustawa przewiduje dziewięć rodzajów takich środków, obejmujących między innymi tymczasowy nadzór kuratora sądowego, organizacji społecznej, pracodawcy lub osoby godnej zaufania, tymczasowe skierowanie do ośrodka kuratorskiego albo odpowiedniej organizacji lub instytucji, tymczasowe umieszczenie w rodzinie zastępczej zawodowej, młodzieżowym ośrodku wychowawczym, okręgowym ośrodku wychowawczym lub zakładzie leczniczym, umieszczenie w schronisku dla nieletnich, a także tymczasowe zobowiązanie rodziców albo opiekuna nieletniego do określonego postępowania.

Sąd rodzinny jest jedynym organem, który decyduje o środku tymczasowym wobec nieletniego, a Policja jedynie wykonuje zatrzymanie i przekazuje sądowi rodzinnemu materiały. Kurator sądowy z zespołu kuratorskiej służby sądowej przeprowadza na zlecenie sądu rodzinnego wywiad środowiskowy o nieletnim i jego rodzinie.

Schronisko dla nieletnich jest placówką przeznaczoną do wykonywania środka tymczasowego polegającego na umieszczeniu w nim nieletniego na czas określony przez sąd. Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich środek ten może zostać zastosowany, jeżeli ujawniono okoliczności przemawiające za umieszczeniem nieletniego w zakładzie poprawczym, a jednocześnie zachodzi uzasadniona obawa utrudniania postępowania, w szczególności ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów czynu karalnego, albo nie można ustalić tożsamości nieletniego. Art. 46 ust. 2 przewiduje również wyjątkową możliwość umieszczenia nieletniego w schronisku w związku z zarzutem popełnienia określonych w tym przepisie ciężkich czynów karalnych. Pobyt w schronisku podlega ustawowym ograniczeniom czasowym i kontroli sądu.

W przypadku zastosowania środka tymczasowego polegającego na umieszczeniu nieletniego w rodzinie zastępczej zawodowej, odpowiednim ośrodku, zakładzie leczniczym albo schronisku dla nieletnich sąd rodzinny oznacza w postanowieniu okres pobytu nieprzekraczający 3 miesięcy, liczony od chwili zatrzymania nieletniego. Jeżeli szczególne okoliczności sprawy uzasadniają dalsze stosowanie środka, pobyt może być przedłużany, każdorazowo na okres nie dłuższy niż 3 miesiące. Co do zasady łączny pobyt nieletniego do prawomocnego zakończenia postępowania rozpoznawczego nie może przekroczyć roku, z uwzględnieniem ustawowych zasad obliczania tego okresu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach sąd okręgowy może jednak przedłużyć pobyt ponad roczny limit, każdorazowo na oznaczony okres nieprzekraczający 3 miesięcy.

Nieletni i rodzice nieletniego mogą zaskarżyć postanowienie o zastosowaniu środka tymczasowego zażaleniem do sądu okręgowego. Wniesienie zażalenia nie wstrzymuje wykonania postanowienia o środku tymczasowym (art. 83 ust. 6 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich).

Co powinien zrobić rodzic po zatrzymaniu nieletniego?

Rodzic zatrzymanego nieletniego powinien w pierwszych 24 godzinach potwierdzić miejsce zatrzymania, ustanowić obrońcę i odebrać kopię protokołu.

Po zatrzymaniu nieletniego rodzic albo opiekun powinien niezwłocznie ustalić miejsce pobytu dziecka, dokładną godzinę zatrzymania oraz podstawę przeprowadzenia czynności. Następnie warto skontaktować się z adwokatem lub radcą prawnym, który może występować jako obrońca nieletniego, i zadbać o możliwość kontaktu dziecka z obrońcą przed przesłuchaniem. Należy również sprawdzić treść protokołu zatrzymania, w szczególności wskazaną w nim godzinę zatrzymania, przyczynę pozbawienia wolności oraz informacje o pouczeniu nieletniego o przysługujących mu prawach.

Szczególne znaczenie ma kontrola terminów przewidzianych w art. 48 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Policja ma 24 godziny od chwili zatrzymania na przekazanie sądowi rodzinnemu całości materiałów uzasadniających zatrzymanie. Kolejny termin 24 godzin biegnie od przekazania tych materiałów i dotyczy ogłoszenia nieletniemu postanowienia o zastosowaniu odpowiedniego środka tymczasowego. Niedochowanie ustawowych terminów stanowi podstawę do zwolnienia nieletniego. Niezależnie od tego należy rozważyć złożenie zażalenia, jeżeli istnieją podstawy do zakwestionowania zasadności, legalności lub prawidłowości zatrzymania.

Jak złożyć zażalenie na zatrzymanie nieletniego?

Na zatrzymanie nieletniego przysługuje zażalenie do sądu rodzinnego. Uprawnienie to wynika z art. 85 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Zażalenie należy wnieść w terminie 7 dni, obliczanym zgodnie z właściwymi przepisami proceduralnymi. W zażaleniu można zakwestionować zasadność, legalność oraz prawidłowość zatrzymania, wskazując konkretne okoliczności świadczące o naruszeniu prawa.

Zażalenie na zatrzymanie przysługuje zatrzymanemu nieletniemu, rodzicom nieletniego albo opiekunowi nieletniego (art. 85 ust. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich). Składający zażalenie może domagać się zbadania trzech kwestii: zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania nieletniego.

Zażalenie na zatrzymanie nieletniego ma formę pisma procesowego i powinno zawierać:

• oznaczenie sądu rodzinnego, np. Sąd Rejonowy w Tczewie, Wydział Rodzinny i Nieletnich;

• dane nieletniego oraz osoby składającej zażalenie;

• datę, godzinę i miejsce zatrzymania oraz nazwę jednostki Policji, która dokonała zatrzymania;

• zarzuty, np. brak obawy ucieczki, niepouczenie nieletniego o prawach, przesłuchanie bez rodzica lub obrońcy, przekroczenie terminu 24 godzin;

• wniosek o stwierdzenie bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości zatrzymania;

• podpis oraz kopię protokołu zatrzymania jako załącznik.

Sąd rodzinny rozpoznaje zażalenie na zatrzymanie nieletniego niezwłocznie i zawiadamia o terminie posiedzenia strony, pełnomocników oraz obrońcę nieletniego (art. 85 ust. 2 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich).

Sąd rodzinny, który stwierdzi bezzasadność, nielegalność lub nieprawidłowość zatrzymania, zawiadamia o tym prokuratora i organ przełożony nad jednostką Policji, która dokonała zatrzymania (art. 85 ust. 3 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich). Sąd rodzinny poleca też natychmiastowe zwolnienie nieletniego, jeżeli nieletni nadal jest zatrzymany.

Zatrzymanie nieletniego z narkotykami

Jeżeli osoba, która ukończyła 13 lat, lecz nie ukończyła 17 lat, dopuściła się czynu karalnego polegającego na nielegalnym posiadaniu środków odurzających lub substancji psychotropowych, jej sprawa co do zasady podlega rozpoznaniu przez sąd rodzinny na podstawie ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Sąd może zastosować odpowiednie środki wychowawcze, a w przypadkach przewidzianych ustawą również środek leczniczy lub poprawczy. Rodzaj zastosowanego środka zależy od okoliczności czynu, stopnia demoralizacji nieletniego oraz pozostałych ustawowych przesłanek.

Nieletni, który posiadał środki odurzające lub substancje psychotropowe po ukończeniu 13 lat, a przed ukończeniem 17 lat, odpowiada na podstawie ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Sąd rodzinny może zastosować wobec nieletniego środki wychowawcze, m.in. upomnienie, zobowiązanie do określonego postępowania (np. prace społeczne lub terapia uzależnień), nadzór odpowiedzialny rodziców albo opiekuna, nadzór organizacji społecznej lub kuratora sądowego albo umieszczenie w młodzieżowym ośrodku wychowawczym. Sąd rodzinny może też orzec środek leczniczy, gdy nieletni jest uzależniony.

Art. 62 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii określa odpowiedzialność karną za nielegalne posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych. Na zasadach ogólnych odpowiedzialność karną ponosi sprawca, który w chwili popełnienia czynu ukończył 17 lat, choć nie musi być jeszcze osobą pełnoletnią. Podstawowy typ przestępstwa posiadania narkotyków jest zagrożony karą pozbawienia wolności do 3 lat, natomiast posiadanie znacznej ilości takich substancji – karą pozbawienia wolności od roku do 10 lat. W wypadku mniejszej wagi ustawa przewiduje grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Odpowiedzialność osób, które nie ukończyły 17 lat, należy oceniać z uwzględnieniem przepisów o nieletnich oraz wyjątków przewidzianych w Kodeksie karnym.

Posiadanie narkotyków jest przestępstwem, więc Policja może zatrzymać nieletniego na podstawie art. 48 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich, jeżeli dodatkowo zachodzi obawa ucieczki, ukrycia się lub zatarcia śladów. Art. 10 § 2 Kodeksu karnego, który pozwala sądzić jak dorosłego nieletniego po ukończeniu 15 lat, obejmuje najcięższe przestępstwa, takie jak zabójstwo czy rozbój, i nie dotyczy posiadania narkotyków.

Czy policja może zatrzymać dziecko poniżej 13 lat?

Dziecko poniżej 13 lat nie odpowiada za czyn karalny; od ukończenia 10 lat sąd rodzinny może prowadzić wobec niego postępowanie o demoralizację.

Ustawa o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich przewiduje dwa rodzaje postępowań: w sprawach o czyny karalne (wiek 13–17 lat) oraz w sprawach o demoralizację (od ukończenia 10 lat do pełnoletności). Czyn zabroniony popełniony przez dwunastolatka sąd rodzinny ocenia więc jako przejaw demoralizacji, a nie jako czyn karalny.

Przejawami demoralizacji nieletniego mogą być zachowania świadczące o naruszaniu zasad współżycia społecznego, w szczególności popełnienie czynu zabronionego, systematyczne uchylanie się od obowiązku szkolnego lub obowiązku nauki, używanie alkoholu albo środków odurzających oraz inne zachowania wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Stwierdzenie demoralizacji wymaga oceny okoliczności konkretnej sprawy i sytuacji nieletniego. Ustawa nie uzależnia możliwości wszczęcia postępowania wyłącznie od wykazania utrwalonego lub wielokrotnego naruszania norm społecznych. W sprawach o demoralizację sąd rodzinny może zastosować przewidziane ustawą środki wychowawcze, odpowiednie do potrzeb nieletniego i okoliczności sprawy.

Samo podejrzenie demoralizacji nieletniego nie stanowi podstawy do jego zatrzymania w trybie art. 48 ustawy o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Przepis ten przewiduje zatrzymanie w związku z uzasadnionym przypuszczeniem popełnienia przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, przy jednoczesnym wystąpieniu dodatkowych ustawowych przesłanek. Art. 59 ust. 1 ustawy uprawnia Policję do podejmowania określonych czynności w przypadkach niecierpiących zwłoki, lecz nie ustanawia odrębnej podstawy zatrzymania nieletniego wyłącznie z powodu przejawów demoralizacji. Jeżeli zachowanie dziecka wskazuje na demoralizację, Policja może podjąć przewidziane prawem czynności i przekazać odpowiednie informacje sądowi rodzinnemu. Ewentualne pozbawienie dziecka wolności wymaga natomiast odrębnej, wyraźnej podstawy prawnej.

Wobec dziecka, które nie ukończyło 10 lat, nie prowadzi się postępowania w sprawie demoralizacji na zasadach przewidzianych w ustawie o wspieraniu i resocjalizacji nieletnich. Jeżeli jednak zachowanie dziecka lub sytuacja rodzinna wskazują na zagrożenie jego dobra, możliwa jest interwencja sądu opiekuńczego na podstawie Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Sąd może w szczególności wydać odpowiednie zarządzenia dotyczące wykonywania władzy rodzicielskiej, jeżeli dobro dziecka jest zagrożone.

Jeżeli potrzebujesz kontaktu do adwokata z Tczewa, Starogardu Gdańskiego i Gdańska w sprawie karnej: 

Kancelaria Adwokacka Cejrowski - TCZEW ul. Słowackiego nr 5/3 

GDAŃSK – ul. Latarniana nr 1, STAROGARD GDAŃSKI - ul. Wodna nr 8 

Telefon: +48 58 777 55 00 / +48 601 777 072 

E-mail: kancelaria@cejrowski.pl

Pozostałe wpisy